extra
Gelezen op uitinvlaanderen.be
UiT met Jaak Pijpen!
Hij heeft iets met honden en paarden, woont in de rand van Brussel en is niet prins Laurent.
Raden wie raden kan, overdacht en niet lukraak,
komen we tot het antwoord:
Pijpen Jaak!
Hij is hoofdredacteur van WOEF, hét magazine voor hondenliefhebbers, en zetelt in de jury van Superhond, een programma op VTM dat naar de Mega Mindy onder het canische ras speurt ...
Jaak, was je een cultureel kind?
Zowel mijn mama als mijn oudste zus speelden behoorlijk goed piano. En geloof het of niet, maar ik zong dan uit het liederenboek van mijn plechtige communie. Echt muzikaal ben ik echter nooit geweest. Ik sta er trouwens om bekend helemaal geen toon te kunnen houden. Ik heb het destijds een aantal keren geprobeerd, voor De Droomfabriek van Bart Peeters bijvoorbeeld. Tot grote ergernis van o.a. Jan Leyers aan wie ze de laatste keer niet meer hebben durven zeggen dat ik het was die Michael Jackson moest imiteren. Met de andere artiesten had Jan het nummer op een half uurtje ingeblikt ... bij mij werd het nachtwerk.
Ik heb wel tot mijn twintigste ballet gedaan. Ik was de enige jongen tussen 21 meisjes. Tot op heden vind ik dat ballet schromelijk onderschat wordt als topsport. Ballet is absoluut niet voor mietjes, waar ik in die tijd af en toe voor versleten ben.
Heb je een vroegste culturele herinnering?
Mijn vroegste culturele herinnering situeert zich in de kerkelijke sfeer. Ik ben er met de jaren gelukkig van afgeraakt, maar ik ben heel katholiek opgevoed. De Gregoriaanse gezangen hebben als kind meteen indruk op mij gemaakt.
Welk talent zou je graag tot het jouwe maken?
Ik was graag wat muzikaler geweest. Vroeger heb ik wel gitaarlessen gevolgd, maar verder dan het boek van Nonkel Bob ben ik nooit geraakt.
Welke kunstdiscipline kan jou het meest bekoren?
Ik hou enorm veel van muziek, zowel van klassieke muziek als van hedendaagse muziek. Er zijn tegenwoordig wel stijlen, zoals rap bijvoorbeeld, die ik aan mij voorbij laat gaan. Ik denk ook niet dat die muziekgenres hun stempel gaan drukken, toch niet zoals de muziek uit mijn tijd zoals Pink Floyd, Genesis, The Beatles, …
Ik hou ook van een mooie balletvoorstelling. Vorige maand ben ik in Antwerpen nog naar Maurice Béjart gaan kijken, en dan word ik toch altijd weer een beetje jaloers.
Ook beeldende kunst kan mij enorm boeien. Vorige week was ik nog in Toscane, en een dag in Firenze is als een dag in een openluchtmuseum. Daar sta ik met open mond naar te kijken.
Met welke drie kunstenaars wil je eens languit tafelen?
Maurice Béjart heb ik nooit ontmoet, maar was wel mijn jeugdidool. We gingen ook regelmatig naar hem kijken met onze dansgroep.
Uit de wereld van de klassieke muziek zou ik graag Vivaldi uitnodigen. Omdat hij vrij verteerbare muziek maakte. Eens ik met pensioen ben, wil ik mij ook verdiepen in de ‘moeilijkere ‘componisten, maar op dit moment ben ik nog een beetje te opgejaagd om mij volledig op hen te kunnen concentreren.
Ook de Antwerpse 'animalier' Ronald De Winter, een compleet waanzinnig figuur, mag mee aan tafel schuiven.
Zou je het gesprek in een bepaalde richting willen sturen?
Ik zou mij -in tegenstelling tot mijn natuur- vooral heel stil houden. Ik zou van hen wel willen te weten komen waar zij de gedrevenheid halen om zelfs in financieel moeilijke tijden toch te blijven geloven in het heilige doel van hun kunst.
Welk cultureel-historisch moment had je 'live' willen meemaken?
Ik had graag Michelangelo aan het werk gezien toen hij de Sixtijnse kapel schilderde. Ook als ik zie hoe mensen vandaag de dag al die kunstwerken uit die tijd restaureren, dan word ik op slag jaloers dat zij dat kunnen ... en ik niet.
Welke drie boeken, composities of kunstwerken neem je mee naar de hemel?
Als boek ongetwijfeld ‘Honderd jaar eenzaamheid’ van Gabriel García Márquez. Dat heb ik nu al twee keer gelezen, maar dat boek blijft binnen handbereik liggen. Ik kan het jammer genoeg niet in zijn voertaal lezen, maar iedere keer ontdek ik er nieuwe dingen in.
Ook neem ik een film uit mijn jeugd mee. 'A Clockwork Orange' van Stanley Kubrick. Hoe die film is opgebouwd en hoe profetisch hij is, blijft mij verbazen. Van beeldende kunst neem ik de volledige collectie van Rik Poot mee. Uiteraard heeft mijn affiniteit met paarden daar iets mee te maken, maar ik zie van hem ook soms schetsen die zo puur zijn dat ze tijdloos zijn.
Als één Vlaamse kunstenaar een standbeeld moet krijgen, dan is dat ...
Jan Decleir. Daar moet ik geen moment over twijfelen. Een man die ik, op enkele minzame begroetingen na, jammer genoeg nog nooit heb kunnen praten. Hoe hij los van alle conventies gewoon blijft doorwerken en in elke film, hoe klein zijn rol ook is, alle aandacht naar zich toe zuigt, is fenomenaal. Een topacteur die het zonder twijfel ook in Hollywood had kunnen maken als hij dat had gewild.
Meer nog dan een cultuurmens, kennen we jou als een natuurliefhebber. Kan je kiezen tussen natuur en cultuur?
Beiden zijn best combineerbaar. Het Middelheimpark is daar een schoolvoorbeeld van. De natuur is trouwens kunst op zichzelf.
